از ظلمت چون گرفته ما هم ز غمت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 96 از ظلمت چون گرفته ما هم ز غمت چون آتش و خون شد اشک و آهم ز غمت از بس که شب و روز بکاهم ز غمت از زردی رخ چو برگ کاهم ز غمت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 96 از ظلمت چون گرفته ما هم ز غمت چون آتش و خون شد اشک و آهم ز غمت از بس که شب و روز بکاهم ز غمت از زردی رخ چو برگ کاهم ز غمت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 95 ای دیده ی روشن سنایی ز غمت تاریک شد این دو روشنایی ز غمت با این همه یک ساعت و یک لحظه مباد این جان و دل مرا جدایی ز غمت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 94 در خاک بجستمت چو خور یافتمت بسیار عزیزتر ز زر یافتمت جایی اگر امروز خبر یافتمت جان تو که نیک عشوه گر یافتمت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 93 تا کی باشم با غم هجران تو جفت زرقیست حدیثان تو پیدا و نهفت چون از تو نخواهدم گل و مل بشکفت دست از تو بشستم و به ترک تو گفت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 92 افلاک به تیر عشق بتوانم سفت و آفاق به باد هجر بتوانم رفت در عشق چنان شدم که بتوانم گفت کاندر یک چشم پشه بتوانم خفت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 91 چون دید مرا رخانش چون گل بشکفت آن دیده ی نیمخوابش از شرم بخفت گفتا که مخور غم که شوی با ما جفت قربان چنان لب که چنان داند گفت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 90 رازی که سر زلف تو با باد بگفت خود باد کجا تواند آن راز نهفت یک ره که سر زلف تو را باد بسفت بس گل که ز دست باد می باید رفت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 89 ای عالم علم پیشگاه تو برفت ای دین محمدی پناه تو برفت ای چرخ فرو گسل که ماه تو برفت در حجله رو ای سخن که شاه تو برفت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 88 بویی که مرا ز وصل یار آمد رفت و آن شاخ جوانی که به بار آمد رفت گیرم که ازین پس بودم عمر دراز چه سود ازو کانچه به کار آمد رفت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 87 صد بار رهی بیش به کوی تو شتافت بویی ز گلستان وصال تو نیافت دل نیست کز آتش فراق تو نتافت دست تو قویترست برنتوان تافت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 86 بس عابد را که سرو بالای تو کشت بس زاهد را که قدر والای تو کشت تو دیر زی ای بت ستمگر که مرا دست ستم زمانه در پای تو کشت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 85 نوری که همی جمع نیابی در مشت ناری که به تو درنتوان زد انگشت دهری که شوی بر من بیچاره درشت بختی که چو بینمت بگردانی پشت