چون چهره ی تو ز گریه باشد پر درد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 132 چون چهره ی تو ز گریه باشد پر درد زنهار به هیچ آبی آلوده مگرد اندر ره عاشقی چنان باید مرد کز دریا خشک آید از دوزخ سرد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 132 چون چهره ی تو ز گریه باشد پر درد زنهار به هیچ آبی آلوده مگرد اندر ره عاشقی چنان باید مرد کز دریا خشک آید از دوزخ سرد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 131 روزی که سر از پرده برون خواهی کرد آنروز زمانه را زبون خواهی کرد گر حسن و جمال ازین فزون خواهی کرد یارب چه جگرهاست که خون خواهی کرد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 130 سودای توام بی سر و بی سامان کرد عشق تو مرا زنده ی جاویدان کرد لطف و کرمت جسم مرا چون جان کرد در خاک عمل بهتر ازین نتوان کرد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 129 از دور مرا بدید لب خندان کرد و آن روی چو مه به یاسمین پنهان کرد آن جان جهان کرشمه ی خوبان کرد ور نه به قصب ماه نهان نتوان کرد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 128 بر رهگذر دوست کمین خواهم کرد زیر قدمش دیده زمین خواهم کرد گر بسپردش صد آفرین خواهم گفت نه عاشق زارم ار جز این خواهم کرد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 127 گر خاک شوم چو باد بر من گذرد ور باد شوم چو آب بر من سپرد جانش خواهم به چشم من درنگرد از دست چنین جان جهان جان که برد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 126 روزی که بود دلت ز جانان پر درد شکرانه هزار جان فدا باید کرد اندر سر کوی عاشقی ای سره مرد بی شکر قفای نیکوان نتوان خورد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 125 من چون تو نیابم تو چو من یابی صد پس چون کنمت بگفت هر ناکس زد کودک نیم این مایه شناسم بخرد پای از سر و آب از آتش و نیک از بد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 124 گه جفت صلاح باشم و یار خرد گه اهل فساد و با بدان داد و ستد باید بد و نیک نیک ور نه بد بد زین بیش دف و داریه نتوانم زد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 123 ای صورت تو سکون دلها چو خرد وی سیرت تو منزه از خصلت بد دارم ز پی عشق تو یک انده صد از بیم تو هیچ دم نمی یارم زد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 122 با هجر تو بنده دل خمین می دارد شبهاست که روی بر زمین می دارد گویند مرا که روی بر خاک منه بی روی توام روی چنین می دارد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 121 از روی تو دیده ها جمالی دارد وز خوی تو عقلها کمالی دارد در هر دل و جان غمت نهالی دارد خال تو بر آن روی تو حالی دارد