دشنام که از لب تو مهوش باشد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 144 دشنام که از لب تو مهوش باشد دری شمرم کش اصل از آتش باشد نشگفت که دشنام تو دلکش باشد کان باد که بر گل گذرد خوش باشد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 144 دشنام که از لب تو مهوش باشد دری شمرم کش اصل از آتش باشد نشگفت که دشنام تو دلکش باشد کان باد که بر گل گذرد خوش باشد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 143 ای آنکه برت مردم بد، دد باشد وز نیکی تو یک هنرت صد باشد دانی تو و آنکه چون تو بخرد باشد گر مردم نیک بد کند بد باشد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 142 بادی که ز کوی آن نگارین خیزد از خاک جفا صورت مهر انگیزد آبی که ز چشم من فراقش ریزد هر ساعتم آتشی به سر بربیزد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 141 گبری که گرسنه شد به نانی ارزد سگ زان تو شد به استخوانی ارزد اظهار نهانی به جهانی ارزد آسایش زندگی به جانی ارزد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 140 این اسب قلندری نه هر کس تازد وین مهره ی نیستی نه هر کس بازد مردی باید که جان برون اندازد چون جان بشود عشق تو را جان سازد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 139 چون پوست کشد کارد به دندان گیرد آهن ز لبش قیمت مرجان گیرد او کارد به دست خویش میزان گیرد تا جان گیرد هر آنچه با جان گیرد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 138 هر کو به جهان راه قلندر گیرد باید که دل از کون و مکان برگیرد در راه قلندری مهیا باید آلودگی جهان نه در بر گیرد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 137 بس دل که غم سود و زیان تو خورد بس شاه که یاد پاسبان تو خورد نان تو خورد سگی که روبه گیرست ای من سگ آن سگی که نان تو خورد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 136 آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد شد مست و سوی رفتن آهنگ آورد گفتم: مستی، مرو، سر جنگ آورد چون گل بدرید جامه و رنگ آورد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 135 رو گرد سراپرده ی اسرار مگرد شوخی چکنی که نیستی مرد نبرد مردی باید زهر دو عالم شده فرد کو درد به جای آب و نان داند خورد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 134 منگر تو بدانکه ذوفنون آید مرد در عهد وفا نگر که چون آید مرد از عهده ی عهد اگر برون آید مرد از هر چه گمان بری فزون آید مرد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 133 گفتا که به گرد کوی ما خیره مگرد تا خصم من از جان تو برنارد گرد گفتم که نبایدت غم جانم خورد در کوی تو کشته به که از روی تو فرد