سیمرغ نه ای که بی تو نام تو برند
سنایی غزنوی – رباعی شماره 156 سیمرغ نه ای که بی تو نام تو برند طاووس نه ای که با تو در تو نگرند بلبل نه که از نوای تو جامه درند آخر تو چه مرغی و تو را با چه خرند
سنایی غزنوی – رباعی شماره 156 سیمرغ نه ای که بی تو نام تو برند طاووس نه ای که با تو در تو نگرند بلبل نه که از نوای تو جامه درند آخر تو چه مرغی و تو را با چه خرند
سنایی غزنوی – رباعی شماره 155 این بی ریشان که سغبه ی سیم و زرند در سبلت تو به شاعری که نگرند زر باید زر که تا غم از دل ببرند ترانه ی خشک خوبرویان نخرند
سنایی غزنوی – رباعی شماره 154 ای گل نه به سیم اگر به جانت بخرند چون بر تو شبی گذشت نامت نبرند گه نیز عزیز و گاه خوارت شمرند بر سر ریزند و زیر پایت سپرند
سنایی غزنوی – رباعی شماره 153 مرغان که خروش بی نهایت کردند از فرقت گل همی شکایت کردند چون کار فراقشان روایت کردند با گل گله های خود حکایت کردند
سنایی غزنوی – رباعی شماره 152 نقاش که بر نقش تو پرگار افگند فرمود که تا سجده برندت یک چند چون نقش تمام گشت ای سرو بلند میخواند “وان یکاد” و میسوخت سپند
سنایی غزنوی – رباعی شماره 151 نارفته به کوی صدق در گامی چند ننشسته به پیش خاصی و عامی چند بد کرده همه نام نکو نامی چند برکرده ز طامات الف لامی چند
سنایی غزنوی – رباعی شماره 150 در هجر توام قوت یک آه نماند قوت دل من جز غمت ای ماه نماند زین خیره سری که عشق مه رویانست اندر ره عاشقی دو همراه نماند
سنایی غزنوی – رباعی شماره 149 از فقر نشان نگر که در عود آمد بر تن هنرش سیاهی دود آمد بگداختنش نگر چه مقصود آمد بودش همه از برای نابود آمد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 148 بالای بتان چاکر بالای تو شد سرهای سران در سر سودای تو شد دلها همه نقش بند زیبای تو شد جهانها همه دفتر سخنهای تو شد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 147 در راه قلندری زیان سود تو شد زهد و ورع و سجاده مردود تو شد دشنام سرود و رود مقصود تو شد بپرست پیاله را که معبود تو شد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 146 این ضامن صبر من خجل خواهد شد این شیفتگی یک چهل خواهد شد بر خشک دو پای من به گل خواهد شد گویا که سر اندر سر دل خواهد شد
سنایی غزنوی – رباعی شماره 145 تو شیردلی شکار تو دل باشد جان دادنم از پی تو مشکل باشد وصل تو به حیله کی به حاصل باشد مدبر چه سزای عشق مقبل باشد