شب گشت ز هجران دل افروزم روز
سنایی غزنوی – رباعی شماره 204 شب گشت ز هجران دل افروزم روز شب تیز شد از آه جهانسوزم روز شد روشنی و تیرگی از روز و شبم اکنون نه شبم شبست و نه روزم روز
سنایی غزنوی – رباعی شماره 204 شب گشت ز هجران دل افروزم روز شب تیز شد از آه جهانسوزم روز شد روشنی و تیرگی از روز و شبم اکنون نه شبم شبست و نه روزم روز
سنایی غزنوی – رباعی شماره 203 عقلی که همیشه با روانی دمساز دهری که به یک دید نهی کام فراز بختی که نباشیم زمانی هم باز جانی که چو بگسلی نپیوندی باز
سنایی غزنوی – رباعی شماره 202 خواهی که تو را روی دهد صرف نیاز دستار نماز در خرابات بباز مستی کن و بر نهاد هر مست بناز مر مستان را چه جای روزه ست و نماز
سنایی غزنوی – رباعی شماره 201 نادیده تو را چو راه را کردم باز پیوسته شدم با غم و بگسسته ز ناز دل نزد تو بگذاشتم ای شمع طراز تا خسته دل از تو عذر من خواهد باز
سنایی غزنوی – رباعی شماره 200 خوشخو شده بود آن صنم قاعده ساز باز از شوخی بلعجبی کرد آغاز چون گوز درآگند دگر باز از ناز از ماست همی بوی پنیر آید باز
سنایی غزنوی – رباعی شماره 199 از عشق تو ای صنم به شبهای دراز چون شمع به پای باشم و تن به گداز تا برندمد صبح به شبهای دراز جان در بر آتشست و دل در دم گاز
سنایی غزنوی – رباعی شماره 198 اول تو حدیث عشق کردی آغاز اندر خور خویش کار ما را می ساز ما کی گنجیم در سراپرده ی راز لافیست به دست ما و منشور نیاز
سنایی غزنوی – رباعی شماره 197 هرگز دل من به آشکارا و به راز با مردم بی خرد نباشد دمساز من یار عیار خواهم و خاک انداز کورا نشود ز عالمی دیده فراز
سنایی غزنوی – رباعی شماره 196 بازی بنگر عشق چه کردست آغاز می ناز ازین حدیث و خود را بنواز بر درگه این و آن چه گردی به مجاز ساز ره عشق کن برو با او ساز
سنایی غزنوی – رباعی شماره 195 آن کس که چو او نبود در دهر دگر در خاک شد از تیر اجل زیر و زبر واکنون که همی ز خاک برنارد سر شاید که به خون دل کنم مژگان تر
سنایی غزنوی – رباعی شماره 194 ای روی تو رخشنده تر از قبله ی گبر وی چشم من از فراق گرینده چو ابر من دست ز آستین برون کرده ز عشق تو پای به دامن اندر آورده به صبر
سنایی غزنوی – رباعی شماره 193 ای گشته چو ماه و همچو خورشید سمر خوی مه و خورشید مدار اندر سر چون ماه به روزن کسان در منگر ناخوانده چو خورشید میا ای دلبر