بخت و دل من ز من برآورد دمار
سنایی غزنوی – رباعی شماره 192 بخت و دل من ز من برآورد دمار چون یار چنان دید ز من شد بیزار زین نادره تر چه ماند در عالم کار زانسان بختی، چنین دلی، چونان یار
سنایی غزنوی – رباعی شماره 192 بخت و دل من ز من برآورد دمار چون یار چنان دید ز من شد بیزار زین نادره تر چه ماند در عالم کار زانسان بختی، چنین دلی، چونان یار
سنایی غزنوی – رباعی شماره 191 نه چرخ به کام ما بگردد یک بار نه دارد یار کار ما را تیمار نه نیز دلم را بر من هست قرار احسنت ای دل، زه ای فلک، نیک ای یار
سنایی غزنوی – رباعی شماره 190 از غایت بی تکلفی ما در هر کار دیوانه و مستمان همی خواند یار گفتیم تو خوش باش که ما ای دلدار دیوانه ی عاقلیم و مست هشیار
سنایی غزنوی – رباعی شماره 189 نازان و گرازان به وثاق آمد یار نازان چو گل و مل و گرازان چو بهار جوشان و خروشانش گرفتم به کنار جوشان ز تف خمر و خروشان ز خمار
سنایی غزنوی – رباعی شماره 188 چون از اجل تو دید بر لوح آثار دست ملک الموت فرو ماند از کار از زاری تو به خون دل جیحون وار مرگ تو همی بر تو فرو گرید زار
سنایی غزنوی – رباعی شماره 187 گویی که من از بلعجبی دارم عار سیب از چه نهی میان یکدانه ی نار این بلعجبی نباشد ای زیبا یار کاندر دهن مور نهی مهره ی مار
سنایی غزنوی – رباعی شماره 186 یک ذره نسیم خاک پایت بوزید زو گشت درین جهان همه حسن پدید هر کس که از آن حسن یکی ذره بدید بفروخت دل و دیده و مهر تو خرید
سنایی غزنوی – رباعی شماره 185 ای خورشیدی که نورت از روی امید گفتم که به صدر ما نماند جاوید ناگه به چه از باد اجل سرد شدی گر سرد نگردد این نگارین خورشید
سنایی غزنوی – رباعی شماره 184 ای دیدن تو راحت جانم جاوید شب ماه منی و روز روشن خورشید روزی که نباشدم به دیدارت امید آن روز سیاه باد و آن دیده سپید
سنایی غزنوی – رباعی شماره 183 اکنون که سیاهی ای دل چون خورشید بیشت باید ز عشق من داد نوید کاندر چشمی تو از عزیزی جاوید چون دیده ی دیده ای سیه به که سفید
سنایی غزنوی – رباعی شماره 182 دی بنده چو آن لاله ی خندان تو دید وان سیب در آن رهگذر جان تو دید نی سیب در آن حقه ی مرجان تو دید کاندر دل تنگ خود زنخدان تو دید
سنایی غزنوی – رباعی شماره 181 آن عنبر نیم تاب در هم نگرید آن نرگس پر خمار خرم نگرید روز من مستمند پر غم نگرید هان تا نرسد چشم بدی کم نگرید