گه در پی دین رویم و گه در پی کیش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 228 گه در پی دین رویم و گه در پی کیش هر روز به نوبتی نهیم اندر پیش در جمله ز ما مرگ خرد دارد بیش هستیم همه عاشق بدبختی خویش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 228 گه در پی دین رویم و گه در پی کیش هر روز به نوبتی نهیم اندر پیش در جمله ز ما مرگ خرد دارد بیش هستیم همه عاشق بدبختی خویش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 227 ای برده دل من چو هزاران درویش بی رحمیت آیین شد و بد عهدی کیش تا کی گویی تو را نیازارم بیش من طبع تو نیک دانم و طالع خویش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 226 می بر کف گیر و هر دو عالم بفروش بیهوده مدار هر دو عالم به خروش گر هر دو جهان نباشدت در فرمان در دوزخ مست به که در خلد به هوش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 225 با سینه ی این و آن چه گویی غم خویش از دیده ی این و آن چه جویی نم خویش برساز تو عالمی ز بیش و کم خویش آنگاه بزی به ناز در عالم خویش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 224 نی آب دو چشم داری ای حورافش زان روی درین دلست چندین آتش بی باد تکبر تو ای دلبر کش با خاک سر کوی تو دل دارم خوش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 223 چون نزد رهی درآیی ای دلبر کش پیراهن چرب را تو از تن درکش زیرا که چو گیرمت به شادی درکش در پیرهن چرب تو افتد آتش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 222 بر طرف قمر نهاده مشک و شکرش چکند که فقاع خوش نبندد به درش در کعبه ی حسن گشت و در پیش درش عشاق همه بوسه زنان بر حجرش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 221 ای عارض گل پوش سمن پاش تو خوش ای چشم پر از خمار جماش تو خوش ای زلف سیه فروش فراش تو خوش بر عاشق پر خروش پرخاش تو خوش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 220 با من ز دریچه ای مشبک دلکش از لطف سخن گفت به هر معنی خوش می تافت چنان جمال آن حوراوش کز پنجره ی تنور نور آتش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 219 ای گشته دل و جان من از عشق تو لاش افگنده مرا به گفتگوی اوباش یک شهر خبر که زاهدی شد قلاش چون پرده دریده شد کنون باداباش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 218 ای تن وطن بلای آن دلکش باش ای جان ز غمش همیشه در آتش باش ای دیده به زیر پای او مفرش باش ای دل نه همه وصال باشد خوش باش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 217 ای دیده ز هر طرف که برخیزد خس طرفهست که جز با تو نیامیزد خس هشدار که تا با تو کم آمیزد خس زیرا همه آب دیدهها ریزد خس