بر سین سریر سر سپاه آمد عشق
سنایی غزنوی – رباعی شماره 240 بر سین سریر سر سپاه آمد عشق بر میم ملوک پادشاه آمد عشق بر کاف کمال کل، کلاه آمد عشق با اینهمه یک قدم ز راه آمد عشق
سنایی غزنوی – رباعی شماره 240 بر سین سریر سر سپاه آمد عشق بر میم ملوک پادشاه آمد عشق بر کاف کمال کل، کلاه آمد عشق با اینهمه یک قدم ز راه آمد عشق
سنایی غزنوی – رباعی شماره 239 تا دید هوات در دلم غایت عشق در پیش دلم کشید خوش رایت عشق گر وحی ز آسمان گسسته نشدی در شان دل من آمدی آیت عشق
سنایی غزنوی – رباعی شماره 238 در راه تو ار سود و زیانم فارغ وز شوق تو از هر دو جهانم فارغ خود را به تو داده ام از آنم بی غم غمهای تو می خورم از آنم فارغ
سنایی غزنوی – رباعی شماره 237 ای بیماری سرو تو را کرده کناغ پس دست اجل نهاده بر جان تو داغ خورشید و چراغ من بدی و پس از این ناییم بهم پیش چو خورشید و چراغ
سنایی غزنوی – رباعی شماره 236 نادیده من از عشق تو یک روز فراغ بهره نبرد مرا ز وصلت جز داغ کردی تن من ز تاب هجران چو کناغ تا خو داری تو دوست کشتن چو چراغ
سنایی غزنوی – رباعی شماره 235 نیکوتری از آب روان اندر باغ زیباتری از جوانی و مال و فراغ لیکن چه کنم که عشقت ای شمع و چراغ جویان بودست درد ما را از داغ
سنایی غزنوی – رباعی شماره 234 از یار وفا مجوی کاندر هر باغ بی هیچ نصیبه عشق می بازد زاغ تا با خودی از عشق منه بر دل داغ پروانه شو آنگاه تو دانی و چراغ
سنایی غزنوی – رباعی شماره 233 معشوقه دلم به آتش انباشت چو شمع بر رویم زرد گل بسی کاشت چو شمع تا روز به یک سوختنم داشت چو شمع پس خیره مرا ز دور بگذاشت چو شمع
سنایی غزنوی – رباعی شماره 232 از عشق تو ای سنگدل کافر کیش شد سوخته و کشته جهانی درویش در شهر چنین خو که تو آوردی پیش گور شهدا هزار خواهد شد بیش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 231 آراست بهار کوی و دروازه ی خویش افگند به باغ و راغ آوازه ی خویش بنمای بهار را رخ تازه ی خویش تا بشناسد بهار اندازه ی خویش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 230 دی آمدنی به حیرت از منزل خویش امروز قراری نه به کار دل خویش فردا شدنی به چیزی از حاصل خویش پس من چه دهم نشان ز آب و گل خویش
سنایی غزنوی – رباعی شماره 229 هر چند بود مردم دانا درویش صد ره بود از توانگر نادان بیش این را بشود جاه چو شد مال از پیش و آن شاد بود مدام از دانش خویش