بحر متقارب رودکی

رودکی-مثنویات-بحر متقارب شماره 31 وگر پهلوانی ندانی زبان ورز رود را ماورالنهر دان  

رودکی-مثنویات-بحر متقارب شماره 30 جگر تشنگانند بی‌توشگان که بیچارگانند و بی‌زاوران  

رودکی-مثنویات-بحر متقارب شماره 29 اگر باشگونه بود پیرهن بود حاجت برکشیدن ز تن  

رودکی-مثنویات-بحر متقارب شماره 28 به دشت ار به شمشیر بگزاردم ازان به که ماهی بیو باردم  

رودکی-مثنویات-بحر متقارب شماره 27 مکن خویشتن از ره راست گم که خود را به دوزخ بری بافدم  

رودکی-مثنویات-بحر متقارب شماره 26 بهارست همواره هر روزیم به منکر فراوان، به معروف کم  

رودکی-مثنویات-بحر متقارب شماره 25   دو جوی روان از دهانش ز خلم دو خرمن زده بر دو چشمش زخیم  

رودکی-مثنویات-بحر متقارب شماره 24 به یک باد اگر بیشتر تار رنگ که باشد که بیشی بود بی درنگ  

رودکی-مثنویات-بحر متقارب شماره 23   فگندند بر لاد پر نیخ سنگ نکردند در کار موبد درنگ  

رودکی-مثنویات-بحر متقارب شماره 22   تن از خوی پر آب و دهان پر ز خاک زبان گشته از تشنگی چاک چاک  

رودکی-مثنویات-بحر متقارب شماره 21   چه خوش گفت مزدور با آن خدیش: مکن بد به کس، گر نخواهی به خویش  

رودکی-مثنویات-بحر متقارب شماره 20   رسیدند زی شهر چندان فراز سپه خیمه زد در نشیب و فراز