قصاید و قطعات رودکی

رودکی قصاید و قطعات – شماره 103   من موی خویش را نه ازان می کنم سیاه تا باز نو جوان شوم و نو کنم گناه چون جامه‌ها به وقت مصیبت سیه کنند من موی از مصیبت پیری کنم سیاه  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 102   سماع و باده ی گلگون و لعبتان چو ماه اگر فرشته ببیند دراوفتد در چاه نظر چگونه بدوزم؟ که بهر دیدن دوست ز خاک من همه نرگس دمد به جای گیاه کسی که آگهی از ذوق عشق جانان یافت ز خویش حیف بود، گر دمی بود آگاه … ادامه

رودکی قصاید و قطعات – شماره 101 زه! دانا را گویند، که داند گفت هیچ نادان را داننده نگوید: زه سخن شیرین از زفت نیارد بر بز ببج بج بر، هرگز نشود فربه  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 100   با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین با هر که نیست عاشق کم گوی و کم نشین باشد که در وصال تو بینند روی دوست تو نیز در میانه ی ایشان نه ای، ببین  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 99   ترنج بیدار اندر شده به خواب گران گل غنوده برانگیخته سر از بالین هرآن که خاتم مدح تو کرد در انگشت سر از دریچه زرین برون کند چو نگین    

رودکی قصاید و قطعات – شماره 98   لنگ رونده‌ است، گوش نی و سخنیاب گنگ فصیح است، چشم نی و جهان بین تیزی شمشیر دارد و روش مار کالبد عاشقان و گونه ی غمگین  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 97   جمله صید این جهانیم، ای پسر ما چو صعوه، مرگ برسان زغن هر گلی پژمرده گردد زو، نه دیر مرگ بفشارد همه در زیر غن  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 96   ضیغمی نسل پذیرفته ز دیو آهویی نام نهاده یکران آفتابی، که ز چابک قدمی بر سر ذره نماید جولان    

رودکی قصاید و قطعات – شماره 95   خواهی تا مرگ نیابد تو را خواهی کز مرگ بیابی امان زیر زمین خیز و نهفتی بجوی پس به فلک برشو بی نردبان  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 94   چه چیزست آن رونده تیرک خرد؟ چه چیزست آن پلالک تیغ بران؟ یکی اندر دهان حق زبانست یکی اندر دهان مرگ دندان  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 93   خلخیان خواهی و جماش چشم گرد سرین خواهی و بارک میان کشکین نانت نکند آرزوی نان سمن خواهی گرد و کلان  

رودکی قصاید و قطعات – شماره 92 ای مج، کنون تو شعر من از بر کن و بخوان از من دل و سگالش، از تو تن و روان کوری کنیم و باده خوریم و بویم شاد بوسه دهیم بر دو لبان پریوشان