ابیات پراکنده رودکی

رودکی ابیات پراکنده شماره 141   جعدی سیاه دارد، کز کشی پنهان شود بدو در سرخاره  

رودکی ابیات پراکنده شماره 140   در راه نشابور دهی دیدم بس خوب انگشته ی او را نه عدد بود و نه مره  

رودکی ابیات پراکنده شماره 139   گر نعم‌های او چو چرخ دوان همه خوابست و خواب باد فره  

رودکی ابیات پراکنده شماره 138   به جای هر گران مایه فرومایه نشانیده نمانیدست ساراوی و کره ی اوت مانیده  

رودکی ابیات پراکنده شماره 137   آتش هجر ترا هیزم منم وآتش دیگر ترا هیزم پده  

رودکی ابیات پراکنده شماره 136   از مهر او ندارم بی خنده کام و لب تا سرو سبز باشد و بار آورد پده  

رودکی ابیات پراکنده شماره 135   منم خو کرده بر بوسش، چنان چون باز بر مسته چنان بانگ آرم از بوسش، چنان چون بشکنی پسته    

رودکی ابیات پراکنده شماره 134   گاه آرامیده و گه ارغنده گاه آشفته و گه آهسته  

رودکی ابیات پراکنده شماره 133   نیست از من عجب که: گستاخم که تو کردی باولم دسته  

رودکی ابیات پراکنده شماره132   هفت سالار، کندرین فلکند همه گرد آمدند در دو و داه  

رودکی ابیات پراکنده شماره 131   ای دریغ! آن حر، هنگام سخا حاتم فش ای دریغ! آن گو، هنگام وفا سام گراه  

رودکی ابیات پراکنده شماره 130   دلبرا، زوکی مجال حاسد غماز تو رنگ من با تو نبندد بیش ازین ملماز تو