خواجوی کرمانی

خواجوی کرمانی – معمیات شماره 61 ببوی شست سر زلف یار اگر داری هوای چشمه ی خورشید در شب تاری  

خواجوی کرمانی – معمیات شماره 60 فرشی که فکندم از پی آرامش پهلو چو بر آن نهی بدانی نامش  

خواجوی کرمانی – معمیات شماره 59 هر چند تنم چو موی آن سیمتن است مو بر سر من نام دلارام من است  

خواجوی کرمانی – معمیات شماره 58 ای جوان چون نام دلدارم نمی دانی که چیست روی مغلوب مصحّف را بنه بر پای پیر  

خواجوی کرمانی – معمیات شماره 57 عین چون در میان صاد نهی نام آن سرو سیمتن گردد  

خواجوی کرمانی – معمیات شماره 56 ای ترک سمن عذار خونریز گر زانک به صید می روی خیز سگ را سرش از بدن جدا کن در گردن آهویی درآویز  

خواجوی کرمانی – معمیات شماره 55 بر جای سرمه چو بخوانی سر سال معلوم کنی نام مهی مشکین خال  

خواجوی کرمانی – معمیات شماره 54 آن یار که جان و دل گروگان وی است صد بر سر قرض نه که نامش گردد  

خواجوی کرمانی – معمیات شماره 53 پسته دهنی که مستم از بادامش تا زر ندهی مرا ندانی نامش  

خواجوی کرمانی – معمیات شماره 52 یار من آن صنم که به خوبیش یار نیست دارد جمال و قرض زهر یک چهار دانگ  

خواجوی کرمانی – معمیات شماره 51 ماهی که فتاده بینی او را در شست با صبر مصحّفش بباید پیوست تا نام کسی شود که هر صبحدمی آید بر ما مست و صراحی در دست  

خواجوی کرمانی – معمیات شماره 50 گفتمش نام تو ای سیمین تن آخر چیست گفت چون مرا با زر ببینی نام من روشن کنی