پیام مشرق

اقبال لاهوری پیام مشرق شماره 168 تسخیر فطرت میلاد آدم نعره زد عشق که خونین جگری پیدا شد حسن لرزید که صاحب نظری پیدا شد فطرت آشفت که از خاک جهان مجبور خودگری خودشکنی خودنگری پیدا شد خبری رفت ز گردون به شبستان ازل حذر ای پردگیان پرده دری پیدا شد آرزو بی خبر از … ادامه

اقبال لاهوری پیام مشرق شماره 167 هلال عید نتوان ز چشم شوق رمید ای هلال عید از صد نگه به راه تو دامی نهاده اند بر خود نظر گشا ز تهی دامنی مرنج در سینه ی تو ماه تمامی نهاده اند    

اقبال لاهوری پیام مشرق شماره 166 دعا ای که از خمخانه ی فطرت به جامم ریختی ز آتش صهبای من بگداز مینای مرا عشق را سرمایه ساز از گرمی فریاد من شعله ی بی باک گردان خاک سینای مرا چون بمیرم از غبار من چراغ لاله ساز تازه کن داغ مرا سوزان به صحرای مرا … ادامه

اقبال لاهوری پیام مشرق شماره 165 گل نخستین هنوز همنفسی در چمن نمی بینم بهار می رسد و من گل نخستینم به آب جو نگرم خویش را نظاره کنم به این بهانه مگر روی دیگری بینم به خامه ای که خط زندگی رقم زده است نوشته اند پیامی به برگ رنگینم دلم به دوش و … ادامه

اقبال لاهوری پیام  مشرق شماره 164 گریز آخر ز عقل ذوفنون کرد دل خود کام را از عشق خون کرد ز اقبال فلک پیما چه پرسی حکیم نکته دان ما جنون کرد  

اقبال لاهوری پیام مشرق شماره 163 مرا ذوق سخن خون در جگر کرد غبار راه را مشت شرر کرد به گفتار محبت لب گشودم بیان این راز را پوشیده تر کرد  

اقبال لاهوری پیام مشرق شماره 162 هنوز از بند آب و گل نرستی تو گویی رومی و افغانی ام من من اول آدم بی رنگ و بویم از آن پس هندی و تورانی ام من  

اقبال لاهوری پیام مشرق شماره 161 به هر دل عشق رنگ تازه بر کرد گهی با سنگ گه با شیشه سر کرد تو را از خود ربود و چشم تر داد مرا با خویشتن نزدیک تر کرد  

اقبال لاهوری پیام مشرق شماره 160 به حرف اندر نگیری لامکان را درون خود نگر این نکته پیداست به تن جان آنچنان دارد نشیمن که نتوان گفت اینجا نیست آنجاست  

اقبال لاهوری پیام مشرق شماره 159 رگ مسلم ز سوز من تپید است ز چشمش اشک بی تابم چکید است هنوز از محشر جانم نداند جهان را با نگاه من ندید است  

اقبال لاهوری پیام مشرق شماره 158 بساطم خالی از مرغ کباب است نه در جامم می آیینه تاب است غزال من خورد برگ گیاهی ولی خون دل او مشک ناب است  

اقبال لاهوری پیام مشرق شماره 157 تو می گویی که من هستم خدا نیست جهان آب و گل را انتها نیست هنوز این راز بر من ناگشود است که چشمم آنچه بیند هست یا نیست