منه از کف چراغ آرزو را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 296 منه از کف چراغ آرزو را به دست آور مقام ها و هو را مشو در چار سوی این جهان گم به خود بازآ و بشکن چار سو را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 296 منه از کف چراغ آرزو را به دست آور مقام ها و هو را مشو در چار سوی این جهان گم به خود بازآ و بشکن چار سو را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 295 به ضرب تیشه بشکن بیستون را که فرصت اندک و گردون دو رنگ است حکیمان را درین اندیشه بگذار شرر از تیشه خیزد یا ز سنگ است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 294 وجود است اینکه بینی یا نمود است حکیم ما چه مشکل ها گشود است کتابی بر فن غواص بنوشت ولیکن در دل دریا نبود است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 293 الا ای کشته ی نامحرمی چند خریدی از پی یک دل غمی چند ز تأویلات ملایان نکوتر نشستن با خود آگاهی دمی چند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 292 مرا یاد است از دانای افرنگ بسا رازی که از بود و عدم گفت ولیکن با تو گویم این دو حرفی که با من پیرمردی از عجم گفت
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 291 چه خوش گفت اشتری با کره ی خویش خنک آن کس که داند کار خود را بگیر از ما کهن صحرا نوردان به پشت خویش بردن بار خود را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 290 تو هم مثل من از خود در حجابی خنک روزی که خود را بازیابی مرا کافر کند اندیشه ی رزق تو را کافر کند علم کتابی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 289 خوشا روزی که خود را باز گیری همین فقر است کو بخشد امیری حیات جاودان اندر یقین است ره تخمین و ظن گیری بمیری
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 288 فتادی از مقام کبریایی حضور دون نهادان چهره سایی تو شاهینی ولیکن خویشتن را نگیری تا به دام خود نیایی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 287 کبوتر بچه ی خود را چه خوش گفت که نتوان زیست با خوی حریری اگر یاهو زنی از مستی شوق کله را از سر شاهین بگیری
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 286 گله از سختی ایام بگذار که سختی ناکشیده کم عیار است نمی دانی که آب جویباران اگر بر سنگ غلتد خوشگوار است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 285 بیا بر خویش پیچیدن بیاموز به ناخن سینه کاویدن بیاموز اگر خواهی خدا را فاش بینی خودی را فاش تر دیدن بیاموز