سحرها در گریبان شب اوست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 308 سحرها در گریبان شب اوست دو گیتی را فروغ از کوکب اوست نشان مرد حق دیگر چه گویم چو مرگ آید تبسم بر لب اوست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 308 سحرها در گریبان شب اوست دو گیتی را فروغ از کوکب اوست نشان مرد حق دیگر چه گویم چو مرگ آید تبسم بر لب اوست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 307 برون کن کینه را از سینه ی خویش که دود خانه از روزن برون به ز کشت دل مده کس را خراجی مشو ای دهخدا غارتگر ده
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 306 مگو با من خدای ما چنین کرد که شستن می توان از دامنش گرد ته و بالا کن این عالم که در وی قماری می برد نامرد از مرد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 305 از آن غم ها دل ما دردمند است که اصل او ازین خاک نژند است من و تو زان غم شیرین ندانیم که اصل او ز افکار بلند است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 304 جوانمردی که دل با خویشتن بست رود در بحر و دریا ایمن از شست نگه را جلوه مستی ها حلال است ولی باید نگه داری دل و دست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 303 پریشان هر دم ما از غمی چند شریک هر غمی نامحرمی چند ولیکن طرح فردایی توان ریخت اگر دانی بهای این دمی چند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 302 اگر خاک تو از جان محرمی نیست به شاخ تو هم از نیسان نمی نیست ز غم آزاد شو دم را نگهدار که اندر سینه ی پر دم غمی نیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 301 نپنداری که مرد امتحان مرد نمیرد گر چه زیر آسمان مرد تو را شایان چنین مرگ است ورنه ز هر مرگی که خواهی می توان مرد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 300 نگرید مرد از رنج و غم و درد ز دوران کم نشیند بر دلش گرد قیاس او را مکن از گریه ی خویش که هست از سوز و مستی گریه ی مرد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 299 به ما ای لاله خود را وانمودی نقاب از چهره ی زیبا گشودی تو را چون بردمیدی لاله گفتند به شاخ اندر چسان بودی چه بودی؟
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 298 دو گیتی را به خود باید کشیدن نباید از حضور خود رمیدن به نور دوش بین امروز خود را ز دوش امروز را نتوان ربودن
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 297 دل دریا سکون بیگانه از توست به جیبش گوهر یک دانه از توست تو ای موج اضطراب خود نگهدار که دریا را متاع خانه از توست