چو بلبل ناله ی زاری نداری
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 284 چو بلبل ناله ی زاری نداری که در تن جان بیداری نداری درین گلشن که گلچینی حلال است تو زخمی از سر خاری نداری
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 284 چو بلبل ناله ی زاری نداری که در تن جان بیداری نداری درین گلشن که گلچینی حلال است تو زخمی از سر خاری نداری
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 283 بسا کس انده فردا کشیدند که دی مردند و فردا را ندیدند خنک مردان که در دامان امروز هزاران تازه تر هنگامه چیدند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 282 زمانه فتنه ها آورد و بگذشت خسان را در بغل پرورد و بگذشت دو صد بغداد را چنگیزی او چو گور تیره بختان کرد و بگذشت
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 281 یکی از حجره ی خلوت برون آی به باد صبحگاهی سینه بگشای خروش این مقام رنگ و بو را به قدر ناله ی مرغی بیفزای
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 280 بیا ساقی بیار آن کهنه می را جوان فرودین کن پیر دی را نوایی ده که از فیض دم خویش چو مشعل برفروزم چوب نی را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 278 حرم جز قبله ی قلب و نظر نیست طواف او طواف بام و در نیست میان ما و بیت الله رمزیست که جبریل امین را هم خبر نیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 277 به خود بازآ و دامان دلی گیر درون سینه ی خود منزلی گیر بده این کشت را خونابه ی خویش فشاندم دانه من تو حاصلی گیر
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 276 نه از ساقی نه از پیمانه گفتم حدیث عشق بی باکانه گفتم شنیدم آنچه از پاکان امت تو را با شوخی رندانه گفتم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 275 تو در دریا نئی او در بر توست به طوفان در فتادن جوهر توست چو یک دم از تلاطم ها بیاسود همین دریای تو غارتگر توست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 274 نهنگی بچه ی خود را چه خوش گفت به دین ما حرام آمد کرانه به موج آویز و از ساحل بپرهیز همه دریاست ما را آشیانه
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 273 نگر خود را به چشم محرمانه نگاه ماست ما را تازیانه تلاش رزق از آن دادند ما را که باشد پر گشودن را بهانه