پریدن از سر بامی به بامی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 272 پریدن از سر بامی به بامی نبخشد جره بازان را مقامی ز نخچیری که جز مشت پری نیست همان بهتر که میری در کنامی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 272 پریدن از سر بامی به بامی نبخشد جره بازان را مقامی ز نخچیری که جز مشت پری نیست همان بهتر که میری در کنامی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 271 شتر را بچه ی او گفت در دشت نمی بینم خدای چار سو را پدر گفت ای پسر چون پا بلغزد شتر هم خویش را بیند هم او را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 270 جوانی خوش گلی رنگین کلاهی نگاه او چو شیران بی پناهی به مکتب علم میشی را بیاموخت میسر نایدش برگ گیاهی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 269 چو می بینی که رهزن کاروان کشت چه پرسی کاروانی را چسان کشت مباش ایمن از آن علمی که خوانی که از وی روح قومی می توان کشت
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 268 کسی کو لا اله را در گره بست ز بند مکتب و ملا برون جست به آن دین و به آن دانش مپرداز که از ما می برد چشم و دل و دست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 267 خدایا وقت آن درویش خوش باد که دل ها از دمش چون غنچه بگشاد به طفل مکتب ما این دعا گفت پی نانی به بند کس میفتاد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 266 نوا از سینه ی مرغ چمن برد ز خون لاله آن سوز کهن برد به این مکتب به این دانش چه نازی که نان در کف نداد و جان ز تن برد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 265 به پور خویش دین و دانش آموز که تابد چون مه و انجم نگینش به دست او اگر دادی هنر را ید بیضاست اندر آستینش
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 264 تو را نومیدی از طفلان روا نیست چه پروا گر دماغ شان رسا نیست بگو ای شیخ مکتب گر بدانی که دل در سینه ی شان هست یا نیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 263 ادب پیرایه ی نادان و داناست خوش آن کو از ادب خود را بیاراست ندارم آن مسلمان زاده را دوست که در دانش فزود و از ادب کاست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 262 از آن فکر فلک پیما چه حاصل؟ که گرد ثابت و سیاره گردد مثال پاره ی ابری که از باد به پهنای فضا آواره گردد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 261 ز من گیر این که مردی کور چشمی ز بینای غلط بینی نکوتر ز من گیر این که نادانی نکو کیش ز دانشمند بی دینی نکوتر