جهان تا از عدم بیرون کشیدند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 332 جهان تا از عدم بیرون کشیدند ضمیرش سرد و بی هنگامه دیدند به غیر از جان ما سوزی کجا بود تو را از آتش ما آفریدند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 332 جهان تا از عدم بیرون کشیدند ضمیرش سرد و بی هنگامه دیدند به غیر از جان ما سوزی کجا بود تو را از آتش ما آفریدند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 331 بگو ابلیس را از من پیامی تپیدن تا کجا در زیر دامی مرا این خاکدانی خوش نیاید که صبحش نیست جز تمهید شامی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 330 ثباتش ده که میر شش جهات است به دست او زمام کائنات است نگردد شرمسار از خواری مرگ که نامحرم ز ناموس حیات است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 329 شنیدم مرگ با یزدان چنین گفت چه بی نم چشم آن کز گل بزاید چو جان او بگیرم شرمسارم ولی او را ز مردن عار ناید
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 328 به روما گفت با من راهب پیر که دارم نکته ای از من فراگیر کند هر قوم پیدا مرگ خود را تو را تقدیر و ما را کشت تدبیر
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 327 یقین دانم که روزی حضرت او ترازویی نهد این کاخ و کو را از آن ترسم که فردای قیامت نه ما را سازگار آید نه او را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 326 کف خاکی که دارم از در اوست گل و ریحانم از ابر تر اوست نه من را می شناسم من نه او را ولی دانم که من اندر بر اوست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 325 وصال ما وصال اندر فراق است گشود این گره غیر از نظر نیست گهر گم گشتهٔ ی آغوش دریا است ولیکن آب بحر آب گهر نیست
دلی چون صحبت گل می پذیرد اقبال لاهوری، ارمغان حجاز، شماره 324 دلی چون صحبت گل می پذیرد همان دم لذت خوابش بگیرد شود بیدار چون من آفریند چو من محکوم تن گردد بمیرد نوشته شد در سایت ادبستان شعر پارسی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 323 خودی را از وجود حق وجودی خودی را از نمود حق نمودی نمی دانم که این تابنده گوهر کجا بودی اگر دریا نبودی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 322 چو قومی درگذشت از گفتگوها ز خاک او بروید آرزوها خودی از آرزو شمشیر گردد دم او رنگ ها برد ز بوها
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 321 خودی روشن ز نور کبریایی است رسایی های او از نارسایی است جدایی از مقامات وصالش وصالش از مقامات جدایی است