ز فهم دون نهادان گر چه دور است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 344 ز فهم دون نهادان گر چه دور است ولی این نکته را گفتن ضرور است به این نوزاده ابلیسان نسازد گنهگاری که طبع او غیور است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 344 ز فهم دون نهادان گر چه دور است ولی این نکته را گفتن ضرور است به این نوزاده ابلیسان نسازد گنهگاری که طبع او غیور است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 343 حریف ضرب او مرد تمام است که آن آتش نسب والامقام است نه هر خاکی سزاوار نخ اوست که صید لاغری بر وی حرام است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 342 مشو نخچیر ابلیسان این عصر خسان را غمزه ی شان سازگار است اصیلان را همان ابلیس خوشتر که یزدان دیده و کامل عیار است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 341 بشر تا از مقام خود فتاد است به قدر محکمی او را گشاد است گنه هم می شود بی لذت و سرد اگر ابلیس تو خاکی نهاد است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 340 چه زهرابی که در پیمانه ی اوست کشد جان را و تن بیگانه ی اوست تو بینی حلقه ی دامی که پیداست نه آن دامی که اندر دانه ی اوست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 339 چه شیطانی خرامش واژگونی کند چشم تو را کور از فسونی من او را مرده شیطانی شمارم که گیرد چون تو نخچیر زبونی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 338 به هر کو رهزنان چشم و گوشند که در تاراج دل ها سخت کوشند گران قیمت گناهی با پشیزی که این سوداگران ارزان فروشند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 337 فساد عصر حاضر آشکار است سپهر از زشتی او شرمسار است اگر پیدا کنی ذوق نگاهی دو صد شیطان تو را خدمتگزار است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 336 بیا تا نرد را شاهانه بازیم جهان چار سو را درگدازیم به افسون هنر از برگ کاهش بهشتی این سوی گردون بسازیم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 335 تو می دانی صواب و ناصوابم نروید دانه از کشت خرابم نکردی سجده و از دردمندی به خود گیری گناه بی حسابم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 334 تو را از آستان خود براندند رجیم و کافر و طاغوت خواندند من از صبح ازل در پیچ و تابم از آن خاری که اندر دل نشاندند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 333 جدایی شوق را روشن بصر کرد جدایی شوق را جوینده تر کرد نمی دانم که احوال تو چون است مرا این آب و گل از من خبر کرد