دو صد دانا درین محفل سخن گفت
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 356 دو صد دانا درین محفل سخن گفت سخن نازک تر از برگ سمن گفت ولی با من بگو آن دیده ور کیست که خاری دید و احوال چمن گفت
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 356 دو صد دانا درین محفل سخن گفت سخن نازک تر از برگ سمن گفت ولی با من بگو آن دیده ور کیست که خاری دید و احوال چمن گفت
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 355 درین گلشن ندارم آب و جاهی نصیبم نی قبایی نی کلاهی مرا گلچین بدآموز چمن خواند که دادم چشم نرگس را نگاهی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 354 در دل را به روی کس نبستم نه از خویشان نه از یاران گسستم نشیمن ساختم در سینه ی خویش ته این چرخ گردان خوش نشستم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 353 فقیرم ساز و سامانم نگاهیست به چشمم کوه یاران برگ کاهیست ز من گیر این که زاغ دخمه بهتر از آن بازی که دست آموز شاهیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 352 بگو از من به پرویزان این عصر نه فرهادم که گیرم تیشه در دست ز خاری کو خلد در سینه ی من دل صد بیستون را می توان خست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 351 به دست من همان دیرینه چنگ است درونش ناله های رنگ رنگ است ولی بنوازمش با ناخن شیر که او را تار از رگ های سنگ است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 350 بیا از من بگیر آن دیر ساله که بخشد روح با خاک پیاله اگر آبش دهی از شیشه ی من قد آدم بروید شاخ لاله
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 349 مرا از منطق آید بوی خامی دلیل او دلیل ناتمامی به رویم بسته درها را گشاید دو بیت از پیر رومی یا ز جامی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 348 چو اشک اندر دل فطرت تپیدم تپیدم تا به چشم او رسیدم درخش من ز مژگانش توان دید که من بر برگ کاهی کم چکیدم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 347 ز جانم نغمه ی الله هو ریخت چو گرد از رخت هستی چار سو ریخت بگیر از دست من سازی که تارش ز سوز زخمه چون اشکم فرو ریخت
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 346 قلندر جره باز آسمان ها به بال او سبک گردد گران ها فضای نیلگون نخچیر گاهش نمی گردد به گرد آشیان ها
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 345 بیا تا کار این امت بسازیم قمار زندگی مردانه بازیم چنان نالیم اندر مسجد شهر که دل در سینه ی ملا گدازیم