چو دیدم جوهر آیینه ی خویش
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 368 چو دیدم جوهر آیینه ی خویش گرفتم خلوت اندر سینه ی خویش ازین دانشوران کور و بی ذوق رمیدم با غم دیرینه ی خویش
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 368 چو دیدم جوهر آیینه ی خویش گرفتم خلوت اندر سینه ی خویش ازین دانشوران کور و بی ذوق رمیدم با غم دیرینه ی خویش
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 367 تو را با خرقه و عمامه کاری من از خود یافتم بوی نگاری همین یک چوب نی سرمایه ی من نه چوب منبری نی چوب داری
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 366 خودی را نشئه ی من عین هوش است ازن میخانه ی من کم خروش است می من گر چه نا صاف است درکش که این ته جرعه ی خم های دوش است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 365 قماش و نقره و لعل و گهر چیست غلام خوشگل و زرین کمر چیست چو یزدان از دو گیتی بی نیازند دگر سرمایه ی اهل هنر چیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 364 خرد بیگانه ی ذوق یقین است قمار علم و حکمت بد نشین است دو صد بوحامد و رازی نیزرد به نادانی که چشمش راه بین است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 363 نگاهی آفرین جان در بدن بین به شاخان نادمیده یاسمن بین وگرنه مثل تیری در کمانی هدف را با نگاه تیر زن بین
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 362 ندانی تا نباشی محرم مرد که دل ها زنده گردد از دم مرد نگهدارد ز آه و ناله ی خود که خوددار است چون مردان غم مرد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 361 کهن پرورده ی این خاکدانم ولی از منزل خود دل گرانم دمیدم گر چه از فیض نم او زمین را آسمان خود ندانم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 360 به این نابودمندی بودن آموز بهای خویش را افزودن آموز بیفت اندر محیط نغمه ی من به طوفانم چو در آسودن آموز
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 359 به چشم من جهان جز رهگذر نیست هزاران رهرو و یک همسفر نیست گذشتم از هجوم خویش و پیوند که از خویشان کسی بیگانه تر نیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 358 نپنداری که مرغ صبح خوانم به جز آه و فغان چیزی ندانم مده از دست دامانم که یابی کلید باغ را در آشیانم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 357 ندانم نکته های علم و فن را مقامی دیگری دادم سخن را میان کاروان سوز و سرورم سبک پی کرد پیران کهن را