مسلمانی که داند رمز دین را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 380 مسلمانی که داند رمز دین را نساید پیش غیر الله جبین را اکر گردون به کام او نگردد به کام خود بگرداند زمین را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 380 مسلمانی که داند رمز دین را نساید پیش غیر الله جبین را اکر گردون به کام او نگردد به کام خود بگرداند زمین را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 379 من و تو از دل و دین ناامیدیم چو بوی گل ز اصل خود رمیدیم دل ما مرد و دین از مردنش مرد دو تا مرگی به یک سودا خریدیم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 378 فرنگی را دلی زیر نگین نیست متاع او همه ملک است دین نیست خداوندی که در طوف حریمش صد ابلیس است و یک روح الامین نیست
اگر این آب و جاهی از فرنگ است اقبال لاهوری، ارمغان حجاز، شماره 377 اگر این آب و جاهی از فرنگ است جبین خود منه جز بر در او سرین را هم به چوبش ده که آخر حقی دارد به خر پالان گر او نوشته شد در سایت ادبستان شعر پارسی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 376 به ساحل گفت موج بی قراری به فرعونی کنم خود را عیاری گهی بر خویش می پیچم چو ماری گهی رقصم به ذوق انتظاری
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 375 ز پیری یاد دارم این دو اندرز نباید جز به جان خویشتن زیست گریز از پیش آن مرد فرودست که جان خود گرو کرد و به تن زیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 374 مجو ای لاله از کس غمگساری چو من خواه از درون خویش یاری به هر بادی که آید سینه بگشای نگه دار آن کهن داغی که داری
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 373 نهان اندر دو حرفی سر کار است مقام عشق منبر نیست دار است براهیمان ز نمرودان نترسند که عود خام را آتش عیار است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 372 شنیدم بیتکی از مرد پیری کهن فرزانه ی روشن ضمیری اگر خود را به ناداری نگه داشت دو گیتی را بگیرد آن فقیری
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 371 سجودی آوری دارا و جم را مکن ای بی خبر رسوا حرم را مبر پیش فرنگی حاجت خویش ز طاق دل فرو ریز این صنم را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 370 اگر دانا دل و صافی ضمیر است فقیری با تهیدستی امیر است به دوش منعم بی دین و دانش قبایی نیست پالان حریر است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 369 چو رخت خویش بربستم ازین خاک همه گفتند با ما آشنا بود ولیکن کس ندانست این مسافر چه گفت و با که گفت و از کجا بود