غم پنهان که بی گفتن عیان است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 56 غم پنهان که بی گفتن عیان است چو آید بر زبان یک داستان است رهی پر پیچ و راهی خسته و زار چراغش مرده و شب در میان است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 56 غم پنهان که بی گفتن عیان است چو آید بر زبان یک داستان است رهی پر پیچ و راهی خسته و زار چراغش مرده و شب در میان است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 55 مقام عشق و مستی منزل اوست چه آتش ها که در آب و گل اوست نوای او به هر دل سازگار است که در هر سینه قاشی از دل اوست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 54 امیر کاروان آن اعجمی کیست؟ سرود او به آهنگ عرب نیست زند آن نغمه کز سیرابی او خنک دل در بیابانی توان زیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 53 چه خوش صحرا که شامش صبح خند است شبش کوتاه و روز او بلند است قدم ای راهرو آهسته تر نه چو ما هر ذره ی او دردمند است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 52 چه خوش صحرا که در وی کاروان ها درودی خواند و محمل براند به ریگ گرم او آور سجودی جبین را سوز تا داغی بماند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 51 نم اشک است در چشم سیاهش دلم سوزد ز آه صبحگاهش همان می کو ضمیرم را برافروخت پیاپی ریزد از موج نگاهش
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 50 مهار ای ساربان او را نشاید که جان او چو جان ما بصیر است من از موج خرامش می شناسم چو من اندر طلسم دل اسیر است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 49 سحر با ناقه گفتم نرم تر رو که راکب خسته و بیمار و پیر است قدم مستانه زد چندان که گویی به پایش ریگ این صحرا حریر است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 48 چه پرسی از مقامات نوایم ندیمان کم شناسند از کجایم گشادم رخت خود را اندرین دشت که اندر خلوتش تنها سرایم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 47 گناه عشق و مستی عام کردند دلیل پختگان را خام کردند به آهنگ حجازی می سرایم “نخستین باده کاندر جام کردند” (1) واژگان دشوار : 1- این بیت از عراقی است .
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 46 به این پیری ره یثرب گرفتم نوا خوان از سرود عاشقانه چو آن مرغی که در صحرا سر شام گشاید پر به فکر آشیانه
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 45 مپرس از کاروان جلوه مستان ز اسباب جهان برکنده دستان به جان شان ز آواز جرس شور چو از موج نسیمی در نیستان