چسان احوال او را بر لب آرم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 68 چسان احوال او را بر لب آرم تو می بینی نهان و آشکارم ز روداد دو صد سالش همین بس که دل چون کنده ی قصاب دارم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 68 چسان احوال او را بر لب آرم تو می بینی نهان و آشکارم ز روداد دو صد سالش همین بس که دل چون کنده ی قصاب دارم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 67 چه گویم زان فقیری دردمندی مسلمانی به گوهر ارجمندی خدا این سخت جان را یار بادا که افتاد است از بام بلندی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 66 شب هندی غلامان را سحر نیست به این خاک آفتابی را گذر نیست به ما کن گوشه ی چشمی که در شرق مسلمانی ز ما بیچاره تر نیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 65 تب و تاب دل از سوز غم توست نوای من ز تاثیر دم توست بنالم زانکه اندر کشور هند ندیدم بنده ای کو محرم توست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 64 مسلمان آن فقیر کج کلاهی رمید از سینه ی او سوز آهی دلش نالد چرا نالد؟ نداند نگاهی یا رسول الله نگاهی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 63 درین وادی زمانی جاودانی زخاکش بی صور روید معانی حکیمان با کلیمان دوش بردوش که اینجا کس نگوید لن ترانی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 62 جهان چار سو اندر بر من هوای لامکان اندر سر من چو بگذشتم ازین بام بلندی چو گرد افتاد پرواز از پر من
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 61 حکیمان را بها کمتر نهادند به نادان جلوه ی مستانه دادند چه خوش بختی چه خرم روزگاری در سلطان به درویشی گشادند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 60 بیا ای هم نفس باهم بنالیم من و تو کشته ی شان جمالیم دو حرفی بر مراد دل بگوییم به پای خواجه چشمان را بمالیم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 59 غم راهی نشاط آمیزتر کن فغانش را جنون انگیزتر کن بگیر ای ساربان راه درازی مرا سوز جدایی تیزتر کن
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 58 گهی شعر عراقی را بخوانم گهی جامی زند آتش به جانم ندانم گر چه آهنگ عرب را شریک نغمه های ساربانم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 57 به راغان لاله رست از نوبهاران به صحرا خیمه گستردند یاران مرا تنها نشستن خوشتر آید کنار آب جوی کوهساران