سبوی خانقاهان خالی از می
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 92 سبوی خانقاهان خالی از می کند مکتب ره طی کرده را طی ز بزم شاعران افسرده رفتم نواها مرده بیرون افتد از نی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 92 سبوی خانقاهان خالی از می کند مکتب ره طی کرده را طی ز بزم شاعران افسرده رفتم نواها مرده بیرون افتد از نی
به دست می کشان خالی ایاغ است اقبال لاهوری، ارمغان حجاز، شماره 91 به دست می کشان خالی ایاغ است که ساقی را به بزم من فراغ است نگه دارم درون سینه آهی که اصل او ز دود آن چراغ است نوشته شد در سایت ادبستان شعر پارسی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 90 جبین را پیش غیر الله سودیم چو گبران در حضور او سرودیم ننالم از کسی می نالم از خویش که ما شایان شان تو نبودیم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 89 مسلمانان به خویشان در ستیزند به جز نقش دویی بر دل نریزند بنالند از کسی خشتی بگیرد از آن مسجد که خود از وی گریزند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 88 فقیران تا به مسجد صف کشیدند گریبان شهنشاهان دریدند چو آن آتش درون سینه افسرد مسلمانان به درگاهان خزیدند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 87 حرم از دیر گیرد رنگ و بویی بت ما پیرک ژولیده مویی نیابی در بر ما تیره بختان دلی روشن ز نور آرزویی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 86 دگرگون کرد لادینی جهان را ز آثار بدن گفتند جان را از آن فقری که با صدیق دادی به شوری آور این آسوده جان را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 85 متاع شیخ اساطیر کهن بود حدیث او همه تخمین و ظن بود هنوز اسلام او زنار دار است حرم چون دیر بود او برهمن بود
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 84 مسلمان گر چه بی خیل و سپاهی است ضمیر او ضمیر پادشاهی است اگر او را مقامش باز بخشند جمال او جلال بی پناهی است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 83 به چشمش وانمودم زندگی را گشودم نکته ی فردا و دی را توان اسرار جان را فاش تر گفت بده نطق عرب این اعجمی را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 82 مپرس از من که احوالش چسان است زمینش بدگهر چون آسمان است بر آن مرغی که پروردی به انجیر تلاش دانه در صحرا گران است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 81 مسلمان شرمسار از بی کلاهی است که دینش مرد و فقرش خانقاهی است تو دانی در جهان میراث ما چیست گلیمی از قماش پادشاهی است