تو گفتی از حیات جاودان گوی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 104 تو گفتی از حیات جاودان گوی به گوش مرده ای پیغام جان گوی ولی گویند این ناحق شناسان که تاریخ وفات این و آن گوی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 104 تو گفتی از حیات جاودان گوی به گوش مرده ای پیغام جان گوی ولی گویند این ناحق شناسان که تاریخ وفات این و آن گوی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 103 نه شعر است اینکه بر وی دل نهادم گره از رشته ی معنی گشادم به امیدی که اکسیری زند عشق مس این مفلسان را تاب دادم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 102 به آن رازی که گفتم پی نبردند ز شاخ نخل من خرما نخوردند من ای میر امم داد از تو خواهم مرا یاران غزلخوانی شمردند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 101 پریدم در فضای دلپذیرش پرم تر گشت از ابر مطیرش حرم تا در ضمیر من فرو رفت سرودم آنچه بود اندر ضمیرش
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 100 مرا تنهایی و آه و فغان به سوی یثرب سفر بی کاروان به کجا مکتب کجا میخانه ی شوق تو خود فرما مرا این به که آن به
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 99 گهی افتم گهی مستانه خیزم چو خون بی تیغ و شمشیری بریزم نگاه التفاتی بر سر بام که من با عصر خویش اندر ستیزم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 98 ز سوز این فقیر ره نشینی بده او را ضمیر آتشینی دلش را روشن و پاینده گردان ز امیدی که زاید از یقینی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 97 نگهبان حرم معمار دیر است یقینش مرده و چشمش به غیر است ز انداز نگاه او توان دید که نومید از همه اسباب خیر است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 96 نگویم از فرو فالی که بگذشت چه سود از شرح احوالی که بگذشت چراغی داشتم در سینه ی خویش فسرد اندر دو صد سالی که بگذشت
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 95 شبی پیش خدا بگریستم زار مسلمانان چرا زارند و خوارند ندا آمد نمی دانی که این قوم دلی دارند و محبوبی ندارند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 94 به آن بالی که بخشیدی پریدم به سوز نغمه های خود تپیدم مسلمانی که مرگ از وی بلرزد جهان گردیدم و او را ندیدم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 93 مسلمانم غریب هر دیارم که با این خاکدان کاری ندارم به این بی طاقتی در پیچ و تابم که من دیگر به غیر الله دچارم