نه با ملا نه با صوفی نشینم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 116 نه با ملا نه با صوفی نشینم تو می دانی که من آنم نه اینم نویس ” الله ” بر لوح دل من که هم خود را هم او را فاش بینم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 116 نه با ملا نه با صوفی نشینم تو می دانی که من آنم نه اینم نویس ” الله ” بر لوح دل من که هم خود را هم او را فاش بینم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 115 فقیرم از تو خواهم هر چه خواهم دل کوهی خراش از برگ کاهم مرا درس حکیمان درد سر داد که من پرورده ی فیض نگاهم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 114 می از میخانه ی مغرب چشیدم به جان من که درد سر خریدم نشستم با نکویان فرنگی از آن بی سوز تر روزی ندیدم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 113 به افرنگی بتان دل باختم من ز تاب دیریان بگداختم من چنان از خویشتن بیگانه بودم چو دیدم خویش را نشناختم من
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 112 مران از در که مشتاق حضوریم از آن دردی که دادی نا صبوریم بفرما هر چه می خواهی به جز صبر که ما از وی دو صد فرسنگ دوریم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 111 در آن دریا که او را ساحلی نیست دلیل عاشقان غیر از دلی نیست تو فرمودی ره بطحا گرفتیم وگرنه جز تو ما را منزلی نیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 110 نم و رنگ از دم بادی نجویم ز فیض آفتاب تو برویم نگاهم از مه و پروین بلند است سخن را بر مزاج کس نگویم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 109 غریبی دردمندی نی نوازی ز سوز نغمه ی خود در گدازی تو می دانی چه می جوید چه خواهد دلی از هر دو عالم بی نیازی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 108 درون ما به جز دود نفس نیست به جز دست تو ما را دسترس نیست دگر افسانه ی غم با که گویم؟ که اندر سینه ها غیر از تو کس نیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 107 خودی دادم ز خود نامحرمی را گشادم در گل او زمزمی را بده آن ناله ی گرمی که از وی بسوزم جز غم دین هر غمی را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 106 زبان ما غریبان از نگاهیست حدیث دردمندان اشک و آهیست گشادم چشم و بربستم لب خویش سخن اندر طریق ما گناهیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 105 رخم از درد پنهان زعفرانی تراود خون ز چشم ارغوانی سخن اندر گلوی من گره بست تو احوال مرا ناگفته دانی