طلسم علم حاضر را شکستم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 128 طلسم علم حاضر را شکستم ربودم دانه و دامش گسستم خدا داند که مانند براهیم به نار او چه بی پروا نشستم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 128 طلسم علم حاضر را شکستم ربودم دانه و دامش گسستم خدا داند که مانند براهیم به نار او چه بی پروا نشستم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 127 من اندر مشرق و مغرب غریبم که از یاران محرم بی نصیبم غم خود را بگویم با دل خویش چه معصومانه غربت را فریبم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 126 نگیرد لاله و گل رنگ و بویم درون سینه ام مرد آرزویم غم پنهان به حرف اندر نگجند اگر گنجد چه گویم با که گویم؟
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 125 مرا در عصر بی سوز آفریدند به خاکم جان پر شوری دمیدند چو نخ در گردن من زندگانی تو گویی بر سر دارم کشیدند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 124 نگاهم زانچه بینم بی نیاز است دل از سوز درونم در گداز است من و این عصر بی اخلاص و بی سوز بگو با من که آخر این چه راز است؟
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 123 هنوز این خاک دارای شرر هست هنوز این سینه را آه سحر هست تجلی ریز بر چشمم که بینی به این پیری مرا تاب نظر هست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 122 همان سوز جنون اندر سر من همان هنگامه ها اندر بر من هنوز از جوش طوفانی که بگذشت نیاسود است موج گوهر من
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 121 دل خود را به دست کس ندادم گره از روی کار خود گشادم به غیر الله کردم تکیه یک بار دو صد بار از مقام خود فتادم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 120 غریبم در میان محفل خویش تو خود گو با که گویم مشکل خویش از آن ترسم که پنهانم شود فاش غم خود را نگویم با دل خویش
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 119 دل صاحبدلان او برد یا من؟ پیام شوق او آورد یا من؟ من و ملا ز کیش دین دو تیریم بفرما بر هدف او خورد یا من؟
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 118 سر منبر کلامش نیشدار است که او را صد کتاب اندر کنار است حضور تو من از خجلت نگفتم ز خود پنهان و بر ما آشکار است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 117 دل ملا گرفتار غمی نیست نگاهی هست در چشمش نمی نیست از آن بگریختم از مکتب او که در ریگ حجازش زمزمی نیست