دلی بر کف نهادم، دلبری نیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 140 دلی بر کف نهادم، دلبری نیست متاعی داشتم، غارتگری نیست درون سینه ی من منزلی گیر مسلمانی ز من تنها تری نیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 140 دلی بر کف نهادم، دلبری نیست متاعی داشتم، غارتگری نیست درون سینه ی من منزلی گیر مسلمانی ز من تنها تری نیست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 139 به صدق فطرت رندانه ی من به سوز آه بی تابانه من بده آن خاک را ابر بهاری که در آغوش گیرد دانه ی من
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 138 حضور ملت بیضا تپیدم نوای دل گدازی آفریدم ادب گوید سخن را مختصر گوی تپیدم آفریدم آرمیدم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 137 دمید آن لاله از مشت غبارم که خونش می تراود از کنارم قبولش کن ز راه دلنوازی که من غیر از دلی چیزی ندارم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 136 درین بتخانه دل با کس نبستم ولیکن از مقام خود گسستم ز من امروز می خواهد سجودی خداوندی که دی او را شکستم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 135 مرا این سوز از فیض دم توست به تاکم موج می از زمزم توست خجل ملک جم از درویشی من که دل در سینه ی من محرم توست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 134 جهان از عشق و عشق از سینه ی توست سرورش از می دیرینه ی توست جز این چیزی نمی دانم ز جبریل که او یک جوهر از آیینه ی توست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 133 بیا ساقی بگردان جام می را ز می سوزنده تر کن سوز نی را دگر آن دل بنه در سینه ی من که پیچم پنجه ی کاوس و کی را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 132 بده او را جوان پاکبازی سرورش از شراب خانه سازی قوی بازوی او مانند حیدر دل او از دو گیتی بی نیازی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 131 در این عالم بهشت خرمی هست به شاخ او ز اشک من نمی هست نصیب او هنوز آن ها و هو نیست که او در انتظار آدمی هست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 130 چو خود را در کنار خود کشیدم به نور تو مقام خویش دیدم درین دیر از نوای صبحگاهی جهان عشق و مستی آفریدم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 129 به چشم من نگه آورده ی توست فروغ لا اله آورده ی توست دچارم کن به صبح ” من رآنی” شبم را تاب مه آورده ی توست