یکی بنگر فرنگی کج کلاهان
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 152 یکی بنگر فرنگی کج کلاهان تو گویی آفتابانند و ماهان جوان ساده ی من گرم خون است نگه دارش ازین کافر نگاهان
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 152 یکی بنگر فرنگی کج کلاهان تو گویی آفتابانند و ماهان جوان ساده ی من گرم خون است نگه دارش ازین کافر نگاهان
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 151 ز شوق آموختم آن ها و هویی که از سنگی گشاید آب جویی همین یک آرزو دارم که جاوید ز عشق تو بگیرد رنگ و بویی
به کوی تو گداز یک نوا بس اقبال لاهوری، ارمغان حجاز، شماره 150 به کوی تو گداز یک نوا بس مرا این ابتدا این انتها بس خراب جرات آن رند پاکم خدا را گفت ما را مصطفی بس نوشته شد در سایت ادبستان شعر پارسی
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 149 به نور تو برافروزم نگه را که بینم اندرون مهر و مه را چو می گویم مسلمانم بلرزم که دانم مشکلات لا اله را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 148 شریک درد و سوز لاله بودم ضمیر زندگی را وانمودم ندانم با که گفتم نکته ی شوق که تنها بودم و تنها سرودم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 147 به هرحالی که بودم خوش سرودم نقاب از روی هر معنی گشودم مپرس از اضطراب من که با دوست دمی بودم دمی دیگر نبودم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 146 به جلوت نی نوازی های من بین به خلوت خود گدازی های من بین گرفتم نکته فقر از نیاگان ز سلطان بی نیازی های من بین
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 145 ز بحر خود به جوی من گهر ده متاع من به کوه و دشت و در ده دلم نگشود از آن طوفان که دادی مرا شوری ز طوفانی دگر ده
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 144 که گفت او را که آید بوی یاری؟ که داد او را امید نوبهاری؟ چون آن سوز کهن رفت از دم او که زد بر نیستان او شراری؟
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 143 مسلمان تا به ساحل آرمید است خجل از بحر و از خود ناامید است جز این مرد فقیری دردمندی جراحتهای پنهانش که دید است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 142 گلستانی ز خاک من برانگیز نم چشمم به خون لاله آمیز اگر شایان نی ام تیغ علی را نگاهی ده چو شمشیر علی تیز
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 141 چو رومی در حرم دادم اذان من ازو آموختم اسرار جان من به دور فتنه ی عصر کهن او به دور فتنه ی عصر روان من