بیا ساقی بگردان ساتگین را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 164 بیا ساقی بگردان ساتگین را بیفشان بر دو گیتی آستین را حقیقت را به رندی فاش کردند که ملا کم شناسد رمز دین را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 164 بیا ساقی بگردان ساتگین را بیفشان بر دو گیتی آستین را حقیقت را به رندی فاش کردند که ملا کم شناسد رمز دین را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 163 چو موج از بحر خود بالیده ام من به خود مثل گهر پیچیده ام من از آن نمرود با من سر گران است به تعمیر حرم کوشیده ام من
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 162 به منزل کوش مانند مه نو درین نیلی فضا هر دم فزون شو مقام خویش اگر خواهی درین دیر به حق دل بند و راه مصطفی رو
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 161 مجو از من کلام عارفانه که من دارم سرشت عاشقانه سرشک لاله گون را اندرین باغ بیفشانم چو شبنم دانه دانه
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 160 ز افرنگی صنم بیگانه تر شو که پیمانش نمی ارزد بیک جو نگاهی وام کن از چشم فاروق قدم بی باک نه در عالم نو
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 159 مسلمانیم و آزاد از مکانیم برون از حلقه ی نه آسمانیم به ما آموختند آن سجده کز وی بهای هر خداوندی بدانیم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 158 تو را اندر بیابانی مقام است که شامش چون سحر آیینه فام است به هرجایی که خواهی خیمه گستر طناب از دیگران جستن حرام است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 157 بیا با هم درآویزیم و رقصیم ز گیتی دل برانگیزیم و رقصیم یکی اندر حریم کوچه ی دوست ز چشمان اشک خون ریزیم و رقصیم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 156 سراپا درد درمان ناپذیرم نپنداری زبون و زار و پیرم هنوزم در کمانی می توان راند ز کیش ملتی افتاده تیرم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 155 تو سلطان حجازی من فقیرم ولی در کشور معنی امیرم جهانی کو ز تخم لا اله رست بیا بنگر به آغوش ضمیرم
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 154 تو هم آن می بگیر از ساغر دوست که باشی تا ابد اندر بر دوست سجودی نیست ای عبدالعزیز این بروبم از مژه خاک در دوست
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 153 بده دستی ز پا افتادگان را به غیرالله دل نادادگان را از آن آتش که جان من بر افروخت نصیبی ده مسلمان زادگان را