دل تو داغ پنهانی ندارد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 176 دل تو داغ پنهانی ندارد تب و تاب مسلمانی ندارد خیابان خودی را داده ای آب از آن دریا که طوفانی ندارد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 176 دل تو داغ پنهانی ندارد تب و تاب مسلمانی ندارد خیابان خودی را داده ای آب از آن دریا که طوفانی ندارد
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 175 تو ای نادان دل آگاه دریاب به خود مثل نیاکان راه دریاب چسان مومن کند پوشیده را فاش ز لا موجود الا الله دریاب
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 174 کسی کو بر خودی زد لا اله را ز خاک مرده رویاند نگه را مده از دست دامان چنین مرد که دیدم در کمندش مهر و مه را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 173 ز رازی حکمت قرآن بیاموز چراغی از چراغ او برافروز ولی این نکته را از من فراگیر که نتوان زیستن بی مستی و سوز
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 172 خدا آن ملتی را سروری داد که تقدیرش به دست خویش بنوشت به آن ملت سر و کاری ندارد که دهقانش برای دیگران کشت
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 171 هر آن قومی که می ریزد بهارش نسازد جز به بوهای رمیده ز خاکش لاله می روید ولیکن قبایی دارد از رنگ پریده
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 170 به ترکان بسته درها را گشادند بنای مصریان محکم نهادند تو هم دستی به دامان خودی زن که بی او ملک و دین کس را ندادند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 169 گشودم پرده را از روی تقدیر مشو نومید و راه مصطفی گیر اگر باور نداری آنچه گفتم ز دین بگریز و مرگ کافری میر
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 168 مسلمانان که خود را فاش دیدند به هر دریا چو گوهر آرمیدند اگر از خود رمیدند اندرین دیر به جان تو که مرگ خود خریدند
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 167 مسلمان از خودی مرد تمام است به خاکش تا خودی میرد غلام است اگر خود را متاع خویش دانی نگه را جز به خود بستن حرام است
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 166 برون از سینه کش تکبیر خود را به خاک خویش زن اکسیر خود را خودی را گیر و محکم گیر و خوش زی مده در دست کس تقدیر خود را
اقبال لاهوری ارمغان حجاز شماره 165 بیا ساقی نقاب از رخ برافکن چکید از چشم من خون دل من به آن لحنی که نی شرقی نه غربی است نوایی از مقام لاتخف زن