ورود / عضویت



بایگانی‌های حرف ی - صفحه 14 از 79 - ادبستان شعر پارسی

این بار من یکبارگی از خویش دارم نفرتی

این بار من یکبارگی از خویش دارم نفرتی زین کثرت بی فایده می خواهدم دل وحدتی خواهیم سوی گوهری غواص این دریا شدن بحریست خونخوار و شگرف ای دوستداران همتی کثرت پریشانی دهد وحدت به قربت می کشد بگذر ز کثرت تا خوری از جام وحدت شربتی بود و نبود خویشتن باید همه در باختن … ادامه

ای نور چشم عقل و جان بر تخت دل سلطان تویی

ای نور چشم عقل و جان بر تخت دل سلطان تویی چون صد هزاران ماه و خور بی آسمان تابان تویی هم ساکن و جنبان تویی یکسان تویی صدسان تویی پستی تویی بالا تویی هم تن تویی هم جان تویی هم کوه و صحرا هم تویی هم گوهر و دریا تویی همچون بهار اندر چمن … ادامه

الحمد لله الذی کاندر دو عالم اوست حی

الحمد لله الذی کاندر دو عالم اوست حی همچون صفات ذات هو والله خالق کل شی قیوم قادر قاهری کز نقش قهرش نه فلک ناگه بسوزد دردمی چندانکه تو گویی که هی شد صد هزاران قرن تا این نه فلک بی پا و سر در گردش انداز بیم این گم می کنند از خویش پی … ادامه

آمد بهار ای عاشقان تا گل کند جلوه گری

آمد بهار ای عاشقان تا گل کند جلوه گری آمد اوان بلبلان کز جان نماید دلبری صد بلبل زیبا نگر بر شاخها نالان شده پرها زنان شادی کنان چون واعظان منبری وارسته از سر پای وی در رحمت غفران حی کرده غمان را پنج طی چون ماه بدر انوری طایر شده بر شاخها مستان شده … ادامه

گر زانکه هوای یار داری

گر زانکه هوای یار داری با ما و منی چه کار داری بار من و ما نگنجد اینجا بگذر که ز ما تو بار داری از دیدن غیر دیده بر دوز گر میل وصال یار داری با شیفتگی زلف لیلی مجنون نه ای ار قرار داری عشقش همه جان نثار خواهد در نه قدم ار … ادامه

خواهم که میان ما درآیی

خواهم که میان ما درآیی ای ماه بگو که کی برآیی وز یارک خود دریغ داری ای ماه بگو که کی برآیی خواهم که شوم شبی حریفت ای ماه بگو که کی برآیی آخر نه من و تو یارکانیم ای ماه بگو که کی برآیی تا رقص کنان ز در درآییم ای ماه بگو که … ادامه

زان روی که جان جان فزایی

زان روی که جان جان فزایی از یک نظری تو دلربایی حقست ترا که بی وفایی یا معتمدی و یا شفایی گوییم ولیک بسته بسته یا معتمدی و یا شفایی بستیم و تو بسته را شکستی یا معتمدی و یا شفایی بیرون ز حد جفاست این کار یا معتمدی و یا شفایی در عشق خوش … ادامه

در ظلمت تن مرا چراغی

در ظلمت تن مرا چراغی چه جای چراغ را دماغی مرتد بود آن کسی که با تو گردد ز خری عدو و یاغی ای مایل آن که عشق زاغت نتواند کرد غیر زاغی جز از نم عشق ای برادر نه پذیرد جان کس دباغی جد کن که ز خود رهی سلامت چه در پی بارهی … ادامه

در عشق تو بوده هر مقامی

در عشق تو بوده هر مقامی تا یابد از تو او نظامی حقت بربود غالبت کرد خرسند شدند ز تو بنامی اقبال به خدمت تو آمد سویش ننهاده ای تو گامی آن اقبالی که بر سر آیند جانها چو رسد از آن پیامی آن سرو دو دیده پیشت آمد بر کف بنهاده شهر جامی در … ادامه

در راه وفا اگر چو مایی

در راه وفا اگر چو مایی باید پی هر خسی نیایی در راه وفا وفات جویند بگذار طریق بی وفایی بستند میان به راه حجاج ای صوفی باصفا کجایی ترسم نرسی به کعبه وصل ای رفته به راه ما ورایی هنگام رحیل محمل آمد بر بند اگر حریف مایی رو در ره راه بر نهادیم … ادامه

ای داده مرا بلند حالی

ای داده مرا بلند حالی در تو کمیم شده کمالی در ظلمت تن ز تو دلیلی بر جمله شهان تو را دلالی پیش مردیت زستم زال ماننده گنده پیر زالی چون از تو بقا نبرد بویی چون گویم نیستت زوالی یک قطره زلف او چکیدی بر زهره جهان شده زلالی با تو سری بگفتمی من … ادامه

آن مهر سپهر لا یزالی

آن مهر سپهر لا یزالی چون تافت ز مشرق معالی هر ذره فروغ یافت از وی یکذره ازو نماند خالی ای نفس ازین میانه برخیز تو دولت روح را وبالی تا چند زبون نفس باشی تا چند حقیر و پایمالی ای روح هوای نفس بگذار بی نفس لطیف و بیهمالی ای شیخ بیا به کوی … ادامه