رباعیات شمس

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1599 السکر صار کاسدا من شفتیه والبدر تراه ساجدا بین یدیه بالحسن علیه کل شیئی وافر الا فمه فانه ضاق علیه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1598 از دیده ی کژ دلبر رعنا را چه وز بدنامی عاشق شیدا را چه ما در ره عشق چست و چالاک شویم ور زانکه خری لنگ شود ما را چه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1597 آنی که وجود و عدمت اوست همه سرمایه ی شادی و غمت اوست همه تو دیده نداری که به او درنگری ور نی که ز سر تا قدمت اوست همه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1596 آن کس که ز دست شد بر او دست منه از باده چو نیست شد تواش هست منه زنجیر بریدن بر مردان سهل است هر زنجیری بر اشتر مست منه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1595 آن دم که رسی به گوهر ناسفته سرها به هم آورده و سرها گفته کهدان جهان ز باد شد آشفته پیش تو جوی که مست باشی خفته  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1594 آمد بر من خیال جانان ز بکه در کف قدح باده که بستان ز بکه درکش این جام تا به پایان ز بکه سرمست درآ میان مستان ز بکه  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1593 هرچند که قد بی بدل دارد سرو پیش قد یارم چه محل دارد سرو گه گه گوید که قد من چون قد اوست یا رب چه دماغ پرخلل دارد سرو  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1592 هر چند در این هوس بسی باشی تو بی قدری و همچون مگسی باشی تو زنهار مباش هیچکس تا برهی آخر که تو باشی که کسی باشی تو  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1591 هان ای تن خاکی سخن از خاک مگو جز قصه ی آن آینه ی پاک مگو از خالق افلاک درونت صفتی است جز از صفت خالق افلاک مگو  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1590 نی هرکه کند رقص و جهد بالا او در فقر بود گزیده و والا او مسجود ملک تا نشود چون آدم عالم نشود به عالم اسما او  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1589 من بنده ی تو بنده ی تو بنده ی تو من بنده ی آن لبان پر خنده ی ذتو ای آب حیات کی ز مرگ اندیشد آن کس که چو خضر گشت خود زنده ی تو  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1588 مستم ز دو لعل شکرت ای مه رو پستم ز قد صنوبرت ای مه رو رویم چو زر است در غم سیم برت از دست مده تو این زرت ای مه رو