رباعیات شمس

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1971 می فرماید خدا که ای هرجایی از عام ببر که خاص آن مایی با ما خو کن که عاقبت آن دلدار پیشت آید شبانگه تنهایی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1970 میدان و مگو تا نشود رسوایی زیبایی مرد هست در تنهایی گفتا که چه حاجتست اینجا ملکی است کو موی همی شکافد از بینایی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1969 مهمان دو دیده شد خیالت گذری در دیده وطن ساخت ز نیکو گهری ساقی خیال شد دو دیده میگفت مهمان منی به آب چندان که خوری  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1968 مه دوش به بالین تو آمد به سرای گفتم که ز غیرتش بکوبم سر و پای مه کیست که او با تو نشیند یک جای شب گرد جهان دیده و انگشت نمای  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1967 من من نیم و اگر دمی من منمی این عالم را چو ذره بر هم زنمی گر آن منمی که دل ز من برکنده است خود را چو درخت از زمین برکنمی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1966 من ذره بدم ز کوه بیشم کردی پس مانده بدم از همه پیشم کردی درمان دل خراب و ریشم کردی سرمستک و دستک زن خویشم کردی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1965 من دوش به کاسه ی رباب سحری می نالیدم ترانه ی کاسه گری با کاسه ی می درآمد آن رشک پری گفتا که اگر کاسه زنی کوزه خری  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1964 من دوش به خواب در بدیدم قمری دریا صفتی عجایبی سیم بری امروز به گرد هر دری میگردم کز یارک دوشینه چه دارد خبری  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1963 من خشک لب ار با تو دم تر زدمی در عشق تو عالمی به هم بر زدمی یک بوسه اگر لبم توانستی داد بر پای تو دستک ز بر سر زدمی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1962 من جمله خطا کنم صوابم تو بسی مقصود از این عمر خرابم تو بسی من میدانم که چون بخواهم رفتن پرسند چه کرده ای جوابم تو بسی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1961 من جان تو نیستم مگو جان غلطی من جان جنیدستم و سری سقطی کی باشم جان هر خری کوردلی کو باز نداند سقطی از سخطی  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 1960 من پیر فنا بدم جوانم کردی من مرده بدم ز زندگانم کردی میترسیدم که گم شوم در ره تو اکنون نشوم گم که نشانم کردی