رباعیات شمس

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 27 ای شب شادی همیشه بادی شادا عمرت به درازی قیامت بادا در یاد من آتشی است از صورت دوست ای غصه اگر تو زهره داری یادا    

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 26 ای سبزی هر درخت و هر باغ و گیا ای دولت و اقبال من و کار و کیا ای خلوت و ای سماع و اخلاص و ریا بی‌حضرت تو این همه سوداست بیا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 25 ای دوست به دوستی قرینیم تو را هرجا که قدم نهی زمینیم تو را در مذهب عاشقی روا کی باشد عالم تو ببینیم و نبینیم تو را  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 24 ای دل به چه زهره خواستی یاری را کو کرد هلاک چون تو بسیاری را دل گفت که تا شوم همه یکتایی این خواستم از بهر همین کاری را  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 23 ای دریا دل تو گوهر و مرجان را درباز که راه نیست کم خرجان را تن همچو صدف دهان گشاده است که آه من کی گنجم که ره نشد مرجان را  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 22 ای در سر زلف تو پریشانی ها واندر لب لعلت شکرافشانی ها گفتی ز فراق ما پشیمان گشتی ای جان چه پشیمان که پشیمانی ها  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 21 ای داده بنان گوهر ایمانی را داده بجوی قلب یکی کانی را نمرود چو دل را به خلیلی نسپرد بسپرد به پشه، لاجرم جانی را    

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 20 ای خواجه به خواب ور نبینی ما را تا سال دگر دگر نبینی ما را ای شب هر دم که جانب ما نگری بی‌روشنی سحر نبینی ما را    

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 19 ای چرخ فلک به مکر و بدسازی ها از نطع دلم ببرده‌ای بازی ها روزی بینی مرا تو بر خوان فلک سازم چون ماه کاسه پردازی ها  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 18 ای باد سحر خبر بده مر ما را در راه بدیدی دل آتش‌پا را دیدی دل پرآتش و پرسودا را کز آتش خود بسوخت صد خارا را  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 17 ای اشک روان بگو دل‌افزای مرا آن باغ و بهار و آن تماشای مرا چون یاد کنی شبی تو شب های مرا اندیشه مکن بی‌ادبی های مرا  

مولانا – کلیات شمس تبریزی رباعی شماره 16 ای آنکه نیافت ماه شب گرد تو را از ماه تو تحفه‌ها است شبگرد تو را هر چند که سرخ روست اطراف شفق شهمات همی شوند رخ زرد تو را