تو را که گفت : رخ از دوستان بگردانی؟

آذر بیگدلی – غزل شماره 199

تو را که گفت : رخ از دوستان بگردانی؟

ز دوستان، رخ چون بوستان بگردانی؟

بگلبنی که کند نوحه زاغی، ای بلبل؛

جز این چه چاره، کزو آشیان بگردانی؟

چو تازی از پی صیدم سمند ناز مباد

زنی به تیغم و از من عنان بگردانی

زمام ناقه ی یار از کفت نیفتد اگر

به گرد محملم ای ساربان بگردانی

به پیری، از ستمش آه اگر کشم؛ یا رب

گزند آه مرا، ز آن جوان بگردانی

چو رو به قبله کنند اهل قبله ای همدم

مباد رویم از آن آستان بگردانی

رفیق برهمن و شیخ اگر شوی آذر

ز دیر و کعبه دل این و آن بگردانی