آذر بیگدلی – غزل شماره 148
شاهی تو و شاهان جهان همچو غلامان
بوسند غلامان تو را، گوشه ی دامان
نالان من و در زمزمه مرغان چمن گرد
گریان من و در قهقهه کبکان خرامان
خوش آنکه به هم درد دل خود بشماریم
در سایه ی دیوار من و بر لب بام آن
گفتی: چه کنی چون ز میان تیغ برآرم؟
جز شکر چه آید ز من بیسر و سامان؟
آذر، ز نکویان طمع مهر و وفا داشت
غافل که علی العاشق هذان حرامان (1)
واژگان دشوار :1-ترجمه :بر عاشق این دو حرام است .
