گر دل جویی، هوات جویم

آذر بیگدلی – غزل شماره 142

گر دل جویی، هوات جویم

ور جان طلبی، رضات جویم

شد گر چه جفایت آفت جان

تا جان دارم جفات جویم

تا روز وفات، ای جفاجو

مهرت طلبم، وفات جویم

کس چون ندهد سراغت از رشک

خون گریم و از خدات جویم

تو در دل و دل تو برده رفتی

اکنون چه کنم کجات جویم؟

غیرت، به فسون اگر ز ره برد

من هم روم از دعات جویم

آذر، درد تو درد عشق است

رفتم ز اجل دوات جویم