قالب وردپرس بیتستان پرنده فناوری
خانه / اشعار کامل شاعران / سعدی / گلستان سعدی / باب سوم در فضیلت قناعت / گلستان-باب سوم در فضیلت قناعت-حکایت ۱۰

گلستان-باب سوم در فضیلت قناعت-حکایت ۱۰

سعدی-گلستان-باب سوم در فضیلت قناعت

حکایت ۱۰

 

یکی از علما خورنده ی بسیار داشت و کفاف اندک . یکی را از بزرگان که در او معتقد بود بگفت . روی از توقع او درهم کشید و تعرّضِ سؤال از اهل ادب در نظرش قبیح آمد

ز بختِ روی ترش کرده پیش یار عزیز

مرو ، که عیش بر او نیز تلخ گردانی

به حاجتی که رَوی ، تازه روی و خندان رو

فرو نبندد کار گشاده پیشانی

آورده اند که اندکی در وظیفه ی او زیادت کرد و بسیاری از ارادت کم . دانشمند چون پس از چند روز موّت معهود برقرار ندید گفت :

بِئسَ المطاعِمُ حینَ الذُلِّ یَکسِبُها

القِدرُ مُنْتَصَبٌ وَ القَدرُ مَخفوضٌ (۱)

نالم افزود و آبرویم کاست

بینوایی بِه از مذّلت خواست


واژگان دشوار : ۱-ترجمه : خورد و خوراکی که با خواری به کف آید دلچسب نیست ، دیگ بالانشین باشد و قدر آدمی به خاک افتاده .

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code