دانم که هیچ کس نکند مرثیت مرا

کسایی مروزی – دیوان اشعار

شماره 22

خواری مرده

دانم که هیچ کس نکند مرثیت مرا

دانم که مرده بر دل میراثخوار، خوار

فرزند من یتیم و سر افکنده گرد کوی

جامه وَسَخ گرفته و در خاک، خاکسار

نوشته‌های مرتبط

آس شدم زیر آسیای زمانه

ادامه نوشته »

دستش از پرده برون آمد چون عاج سپید

ادامه نوشته »

نانوردیم و خوار و این نه شگفت

ادامه نوشته »

صبح آمد و علامت مصقول برکشید

ادامه نوشته »

ای خواجه ی مبارک بر بندگان شفیق

ادامه نوشته »

از بهر که بایدت بدین سان شبگیر

ادامه نوشته »