ورود-ثبت نام

رهائیت باید، رها کن جهان را

پروین اعتصامی – قصیده شماره 3

رهائیت

رهائیت باید، رها کن جهان را

نگهدار ز آلودگی پاک جان را

بسر برشو این گنبد آبگون را

بهم بشکن این طبل خالی میان را

گذشتنگه است این سرای سپنجی

برو باز جو دولت جاودان را

ز هر باد، چون گرد منما بلندی

که پست است همت، بلند آسمان را

به رود اندرون، خانه عاقل نسازد

که ویران کند سیل آن خانمان را

چه آسان به دامت درافکند گیتی

چه ارزان گرفت از تو عمر گران را

تو را پاسبان است چشم تو و من

همی خفته می بینم این پاسبان را

سمند تو زی پرتگاه از چه پوید

ببین تا به دست که دادی عنان را

ره و رسم بازارگانی چه دانی

تو کز سود نشناختستی زیان را

یکی کِشتی از دانش و عزم باید

چنین بحر پر وحشت بیکران را

زمینت چو اژدر بناگه ببلعد

تو باری غنیمت شمار این زمان را

فروغی ده این دیده ی کم ضیا را

توانا کن این خاطر ناتوان را

تو ای سالیان خفته، بگشای چشمی

تو ای گمشده، باز جو کاروان را

مفرسای با تیره رائی درون را

میالای با ژاژخائی دهان را

ز خوان جهان هر که را یک نواله

بدادند و آنگه ربودند خوان را

به بستان جان تا گلی هست، پروین

تو خود باغبانی کن این بوستان را

نویسندگان :

نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها