وحشی بافقی- غزل شماره 56
از نظر افتادهٔ یاریم مدّت ها شده است
زخم های تیغ استغنا جراحت ها شده است
پیش ازین با ما دلی ز آیینه بودش صافتر
آهی از ما سرزده است و این کدورت ها شده است
چشم من گستاخ بین ، آن خوی نازک زود رنج
تا نگاهم آن طرف افتاده صحبت ها شده است
بر سرِ این کین همه خواری چرا باید کشید
با دل بی درد خود ما را خصومت ها شده است
زین طرف وحشی یکی صد گشته پیوندِ امید
گر چه زان جانب به کلّی قطع نسبت ها شده است