وحشی بافقی- غزل شماره 274
شد وقت آن دیگر که من ترکِ شکیبایی کنم
ناموس را یک سو نهم بنیاد رسوایی کنم
چندی بکوشم در وفا کز من نپوشد رازِ خود
هم محرمِ مجلس شوم هم باده پیمایی کنم
گر خواهیم در بندِ غم پایِ وفا در سلسله
کردم میانِ خاک و خون زنجیر فرسایی کنم
تو خفته و من هر شبی در خلوتِ جان آرمت
دل را نگهبانی دهم خود را تماشایی کنم
گفتم: که خودرایی مکن گفت: اینچنین باشد ولی
وحشی کجا شیدا شود گر ترک خودرایی کنم؟