وحشی بافقی- غزل شماره 267
هر خون که تو دادی چو می ناب کشیدیم
زهرِ تو به صد رغبت جُلّاب کشیدیم
این بابِ محبت همه اشکال دقیقست
ما زحمتِ بسیار در این باب کشیدیم
دوش از طرفِ بامِ کسی پرتو مه تافت
از ظلمتِ شب رخت به مهتاب کشیدیم
گر آهن بگداخته در بوتهٔ ما ریخت
گشتیم سراپا لب و چون آب کشیدیم
هر چند خسک بود از او در ته پهلو
در بستر از او محنتِ سنجاب کشیدیم
ای دیده به خوابی تو که با اینهمه تشویش
از غفلت این بخت گران خواب کشیدیم
وحشی نپسندند به پیمانهٔ دشمن
آن زهر که ما از کفِ احباب کشیدیم