وحشی بافقی- غزل شماره 188
هرکه یارِ ماست میلِ کشتنِ ما می‌کند
جرمِ یاران چیست دوران این تقاضا می‌کند
می‌کند افشایِ دردِ عشق داغِ تازه‌ام
این سیه رو دردمندان را چه رسوا می‌کند
اشک هر دم پیشِ مردم آبرویم می‌برد
چون توان گفتن که طفلی با من اینها می‌کند
از جنونِ ما تماشایِ خوشی خواهد شدن
هر که می‌آید به کویِ ما تماشا می‌کند
دم به دم از درد وحشی سنگ بر دل می‌زند
هر زمان دردِ دلی از سنگ پیدا می‌کند