وحشی باقی- غزل شماره 171
اغیار را آسان کشد عاشق چو ترکِ جان کند
هر کس که از جان بگذرد بسیار خون آسان کند
ای دل به راهِ سیلِ غم جان را چه غمخواری کنی
این خانهٔ اندوه را بگذار تا ویران کند
جان صرفِ پرکاری که او چون رو به بازار آورد
بازارِ خوبان بشکند نرخِ بلا ارزان کند
از بی سر و سامانیم، یاران نصیحت تا به کی
او می‌گذارد تا کسی، فکر سر و سامان کند؟
شد کعبهٔ دل از بتان بتخانه وحشی چون کنم
داغِ رقیبانش اگر آتشگهِ گبران کند