وحشی بافقی- غزل شماره 14
چیست قصدِ خونِ من آن تُرکِ کافر کیش را؟
ای مسلمانان نمی دانم گناهِ خویش را
ای که پرسی موجب این ناله هایِ دلخراش
سینه ام بشکاف تا بینی درونِ خویش را
گر به بدنامی کشد کارم در آخر دور نیست
من که نشنیدم در اوّل پندِ نیک اندیش را
لطفِ خوبان گرچه دارد ذوق بیش از بیش، لیک
حالتی دیگر بود بیدادِ بیش از بیش را
حدّ وحشی نیست لاف عشقِ آن سلطانِ حسن
حرف باید زد به حدِّ خویشتن درویش را