
شمس مغربی – غزل شماره 149
ای دل اینجا کوی جانان است از جان دم مزن
از دل و جان و جهان در پیش جانان دم مزن
گر تو مرد درد اویی هیچ از درمان مگو
درد او را به ز درمان دان ز درمان دم مزن
کفر و ایمان را به اهل کفر و ایمان کن رها
باش مستغرق درو از کفر و ایمان دم مزن
لب بدوز از گفتگو چون نیست وقت گفتگوی
جای حیران است در وی باش حیران دم مزن
چون یقین آید رها کن قصه ی شک و گمان
چون عیان بنمود رخ دیگر ز برهان دم مزن
قصه ی کوران به پیش مردم بینا مگوی
بیش ازین در پیش بینایان ز کوران دم مزن
علم بی دینان رها کن جهل را حکمت مخوان
از خیالات و ظنون اهل یونان دم مزن
آب حیوان را گر انسانی به حیوان کن رها
پیش دریای حیات از عین حیوان دم مزن
وصل و هجران نیست الا وصف خاص عاشقان
مغربی گر عارفی از وصل و هجران دم مزن



