
شمس مغربی – غزل شماره 117
نظرت فی رمقی نظرة فصار فداک
وصلتی بوجودی وجدت ذاتک ذاک
نظرت فیک شهود او ما شهدت سوای
نظرت فی وجود او ما وجدت سواک
اذا جلوت علینا محبته و رضاک
وجدت عینک فینا فاننا مجلاک
تو را هر آینه چون رخ تمام ننماید
یکی هر آینه باید تمام صافی و پاک
منم که آینه ای دارم از دو کون تمام
تویی که کرده ای خود را بدو تمام ادراک
مرا که جلوه گه روی جانفزای توام
به دست خویش جلا ده برآر از گل و خاک
کسی که بود به وصل تو دائما خرم
روا مدار که باشد ز هجر تو غمناک
مرا نیازچو پرورده مکش بی ناز
که از برای نجاتم نه از برای هلاک
مرا که نور توام کی ز نار اندیشم
ز نار هر که بترسد بود خس و خاشاک
ز دشمن است همه باک مغربی ور نه
همه جهان چو بود دوست پس ز دوست چه باک



